Wszystkie wpisy, których autorem jest p.Edyta

„NASZE MARZENIA”

CELE OGÓLNE: rozwijanie fantazji i wyobraźni; rozwijanie zdolności językowych poprzez tworzenie rymów do słów.

Na początek trochę ruchu:

„Moja fantazja” – wysłuchajcie nagrania piosenki i omówcie jej treści.

„Moja fantazja”
muz. Krzysztof Marzec, sł. Ewa Chotomska

Ref.: Bo fantazja, fantazja, bo fantazja jest od tego, aby bawić się, aby bawić się, aby bawić się na całego.

To szkiełko wszystko potrafi,
na każde pytanie odpowie.
Wystarczy wziąć je do ręki
i wszystko będzie różowe.
Wystarczy wziąć je do ręki,
dosypać ziarnko fantazji
i już za chwilę można
dolecieć aż do gwiazdy.

Ref.: Bo fantazja, fantazja…

To szkiełko nigdy nie płacze,
Zawsze jest w dobrym humorze.
To szkiełko wszystko rozumie,
Każdemu chętnie pomoże.
Wystarczy wziąć je do ręki,
Ziarnko fantazji dosypać
i już za chwilę można
z panem Kleksem w świat pomykać.

Ref.: Bo fantazja, fantazja…

Po wysłuchaniu piosenki zadajemy dziecku pytania: Jakie było szkiełko z piosenki? Co sprawiło, że można było dolecieć aż do gwiazd? Jak inaczej możemy nazwać fantazję? Odtwarzamy jeszcze raz nagranie piosenki, a dziecko staraja się zaśpiewać refren. Rodzic  przeprowadza z dzieckiem rozmowę na temat marzeń. Zadajemy pytania: Co to są marzenia? Czy wy macie jakieś marzenia? Czy wszystkie marzenia się spełniają? Czy marzenia są potrzebne? Zwracamy uwagę, że wszyscy mamy marzenia, ale nie wszystkie mogą się spełnić.

 „Taniec marzyciela” – zabawa ruchowa. Improwizacja ruchowa z wykorzystaniem kolorowych wstążek do utworu „Marzenie miłosne” Franciszka Liszta.

„Pociąg marzeń” – dziecko przygotowuje gazetkę. Z czasopism, gazet, kolorowanek dziecko wycina ob­razki przedstawiające różne sprzęty i przedmioty do zabawy (np. piłki, drabinki, skakanki) i nakleja je na kartkę w formacie A4. Może dorysować niektóre elementy lub ramki, komponować obraz tech­niką kolażu. Tych kartek może być więcej, tak aby można było złączyć wszystkie kartki (w formie gazetki lub innej) i stworzyć w ten sposób „pociąg marzeń”.

„Po drugiej stronie tęczy” – zabawa ruchowo – twórcza inicjowana opowiadaniem rodzica, który  mówi: Po założeniu różowych okularów wybierzemy się do wymarzonego świata, znajdującego się po drugiej stronie tęczy. Każdy, kto chce wejść do bajkowej krainy, musi przejść przez bramę. Aby to zrobić, trzeba wymyślić jakieś ciekawe ruchy. Popatrzcie, jak tu pięknie i kolorowo. Rozej­rzyjcie się dookoła, a zobaczycie nad sobą różnobarwne motyle. Motylki siadają wam na ramio­nach, dalej, zdmuchnijcie je delikatnie. Teraz sami zamieńcie się w motylki i latajcie od kwiatka do kwiatka. Jakim zwierzątkiem chcecie się jeszcze stać? (naśladowanie ruchów wykonywanych przez wymyślone zwierzęta). Ojej, zrobiło się późno, musimy wracać. Wymyślcie ruchy, które pozwolą wam ponownie przekroczyć bramę i wrócić do naszego świata. N. wyraźnie zaznacza zakończenie zabawy i wyjście z roli.

 „Na Wyspę Marzeń zabiorę…” – ćwiczenie pamięci. Osoba prowadząca mówi: Na Wyspę Marzeń zabiorę… Dziecko kończy zdanie nazwą przedmiotu. Rodzic lub inna osoba powtarza nazwę podaną przez dziecko i dodaje swoją itd. Zabawa trwa do czasu, aż ktoś się pomyli.

„Skarby z Wyspy Marzeń” – zabawa sensoryczna. Przygotowujemy pudełko z wyciętym otwo­rem. Wkładamy do niego różne przedmioty. Dziecko rozpoznają przedmiot jedynie po dotyku. Podaje jego nazwę, dzielą ją na sylaby i próbują wymyślić do niej rym.

Propozycje do uzupełnienia w książce:

Dla 6 – latków:

Praca z KP4.32a – rozwijanie umiejętności rozpoznawania liter i czytania pro­stych wyrazów, doskonalenie percepcji wzrokowej, rozwijanie sprawności grafo­motorycznej. Podawanie nazw obrazków, odczytywanie wyrazów, łączenie ze sobą tych, które się rymują, rysowanie schematu skrzydła motyla.

Praca z KP4.32b – doskonalenie percepcji wzrokowej, ćwiczenie umiejętności odtwarzania wzoru, ćwiczenie koordynacji wzrokowo-ruchowej, doskonalenie sprawności grafomotorycznej. Rysowanie po śladzie, kolorowanie obrazka.

„Z WIZYTA U MOICH RÓWIEŚNIKÓW”

CELE OGÓLNE: kształtowanie rozwoju poznawczego poprzez samodzielne wyszukiwanie informacji na temat różnic i podobieństw rówieśników w różnych krajach.

NA POCZĄTEK POSŁUCHAJCIE PIOSENKI

„Różnię się od ciebie…, jestem do ciebie podobny …” – rozmowa kierowana, rozpoczynamy roz­mowę z dzieckiem, zachęcając go do dostrzegania podobieństw i różnic między dziećmi. Rodzic podsumowuje rozmowę: Popatrzcie, każdy z nas ma nos, oczy, usta, uszy, włosy. Wszyscy mamy te same części ciała, ale przecież każdy z nas jest inny. Ludzie różnią się między sobą: jedni mają oczy niebieskie, inni zielone czy brązowe. Różnimy się między sobą nie tylko kolorem oczu czy kształtem nosa. Nosimy różne imiona. Mamy różne zdolności. Jedno dziecko umie ładnie rysować, drugie – śpie­wać. Pomimo różnic każdy z nas jest tak samo ważny. Następnie dziecko formułuje zdania: Jestem do ciebie podobny… Różnię się od ciebie….(dziecko kończy zdanie podając różnicę, bądź podobieństwo z kolegą, koleżanką, rodzeństwem lub rodzicami).

„Kto to jest?” – zabawa polisensoryczna. Zawiązujemy oczy dziecku. Ma ono za zadanie rozpoznać swoich rodziców jedynie zmysłem dotyku. W tym celu dotyka ich włosów, twarzy, ubrania. Po skończonej zabawie zadajemy pytania: W jaki sposób rozpoznawałaś/łeś mamę i tatę? Skąd wiedziałaś/łeś, kogo dotykasz? Co by było, gdyby wszyscy mieli takie same oczy, nosy, włosy? Czy chciałabyś, chciałbyś żyć w świecie takich samych ludzi? Czy ludzie w innych krajach wy­glądają tak samo jak ludzie w Polsce? Czym się różnią? Warto przed rozpoczęciem zabawy zwrócić uwagę dziecku na to, że jeśli dotyk innych nie będzie dla nich przyjemny, wystarczy powiedzieć stop i zabawa nie będzie kontynuowana.

„Kolorowy pociąg” – wysłuchanie wiersza S. Daraszkiewicza i rozmowa na temat jego treści. Przypinamy na tablicy kolorowy pociąg składający się z pięciu wagonów. Każdy wagon jest ozna­czony flagą innego państwa. Następnie rodzic czyta wiersz.

„Kolorowy pociąg”  S. Daraszkiewicz

Jedzie, jedzie pociąg dookoła świata,
w barwnych chorągiewkach, kolorowych kwiatach.
A w pociągu olbrzymia gromada,
i na każdej stacji ktoś jeszcze dosiada.
Wsiadajcie pasażerki i pasażerowie,
lecz niech każdy o sobie opowie.

Ja jestem Murzynka, mam kręcone włosy,
daję wam w podarku dwa duże kokosy,
a może nie wiecie, co to znaczy kokos?
To palmowy orzech, co rośnie wysoko

W niskim ukłonie czoło chylę,
mam dla was figi i daktyle.
Przyjeżdżam do was na wielbłądzie,
kto ma odwagę, niech wsiądzie.

Mam dwie pałeczki zamiast łyżeczki
i pałeczkami jem ryż z miseczki.
Piszą pędzelkiem, sypiam na matach,
a mój podarek – chińska herbata.

Na zielonym stepie stado wołów pasam,
łapię dzikie konie za pomocą lassa.
Lasso to jest długa, bardzo długa lina,
a moja ojczyzna zwie się Argentyna.

Francja jest złota i zielona,
Francja ma słodkie winogrona.
Rodacy moi z tego słyną,
że robią wino, dobre wino.

Jedzie, jedzie pociąg dookoła świata,
w barwnych chorągiewkach, w kolorowych kwiatach.
Kolorowy pociąg wesoła muzyka,
a więc proszę wsiadać, proszę drzwi zamykać.

Już ruszył nasz pociąg i gwiżdże, i mknie.
Jak dobrze, jak milo, że zabrał i mnie.
Śpiewamy piosenkę, bębenka nam brak,
a koła wirują: tak, tak, tak, tak, tak.

Prowadzimy z dzieckiem rozmowę na temat treści wiersza: Jakiej narodowości dzieci wsiadały kolej­no do pociągu? Jak nazywają się kraje, z których pochodziły? Czy pamiętacie, w jakiej kolejności wsiadały dzieci? Kto pierwszy wsiadł do pociągu? Kto wsiadł ostatni? Ja myślicie, kto przyjechał na wielbłądzie? Kto je ryż pałeczkami? Jak się jeszcze przedstawiło chińskie dziecko? Jak spędza dzień dziecko w Argentynie? Z czego słynie Francja? Co można powiedzieć o dziecku z Polski – jak wygląda, co lubi robić, co lubi jeść? Czy wszystkie dzieci w Polsce są takie same? Czy w rzeczywi­stości dzieci opisane w wierszu zawsze tak wyglądają i się zachowują? Zwracamy uwagę na to, że dzieci w wierszu są przedstawione w bardzo uproszczony sposób. W rzeczywistości niezależnie od regionu świata, który zamieszkują, mogą różnie wyglądać, lubić różne rzeczy. Wszystkie dzieci na świecie łączy chęć zabawy, miłość do opiekunów itp.

Karta pracy: WAGON Z FLAGAMI 

„Kraje i ich mieszkańcy”– zabawa językowa. rozdajemy dziecku kopertę, w której znajdują się nazwy krajów i ich mieszkańców. Dziecko dobiera napisy pasujące do siebie, np. Polska – Polak, An­glia – Anglik, Francja – Francuz, Turcja – Turek. Po rozmowie o tym, jakie są różnice w znaczeniu tych pojęć, układamy napis Polska. Prosi dziecko o jego odczytanie i ułożenie napisu z Alfabetu. Dziecko układa jeszcze wyrazy Polka i Polak.

„Kolorowe dzieci” – wysłuchanie piosenki Majki Jeżowskiej.

„Kolorowe dzieci”
muz. Majka Jeżowska, sł. Jerzy Bielunas

Gdyby, gdyby moja mama
Pochodziła z wysp Bahama,
To od stóp po czubek głowy
Byłabym czekoladowa.
Mogłam przyjść na świat w Cejlonie,
Na wycieczki jeździć słoniem
I w Australii mieć tatusia,
I z tatusiem łapać strusie.

Ref.: Nie patrz na to w jakim kraju, Jaki kolor dzieci mają I jak piszą na tablicy, To naprawdę się nie liczy! Przecież wszędzie każda mama, Każdy tata chce to samo, Żeby dziś na całym świecie Mogły żyć szczęśliwie dzieci!

Mogłam małą być Japonką,
Co ubiera się w kimonko
Lub w Pekinie z rodzicami
Ryż zajadać pałeczkami.
Od kołyski żyć w Tunisie,
Po arabsku mówić dzisiaj
Lub do szkoły biec w Mombasie,
Tam gdzie palmy rosną w klasie.

Ref.:Nie patrz na to w jakim kraju, Jaki kolor dzieci mają I jak piszą na tablicy, To naprawdę się nie liczy! Przecież wszędzie każda mama, Każdy tata chce to samo, Żeby dziś na całym świecie Mogły żyć szczęśliwie dzieci!

Los to sprawił lub przypadek,
Że Hindusem nie był dziadek,
Tata nie był Indianinem
I nie w Peru mam rodzinę.

Ref.: Nie patrz na to w jakim kraju, Jaki kolor dzieci mają I jak piszą na tablicy, To naprawdę się nie liczy! Przecież wszędzie każda mama, Każdy tata chce to samo, Żeby dziś na całym świecie Mogły żyć szczęśliwie dzieci!

 „Czarownica patrzy” – zabawa rozwijająca umiejętność czytania. Przygotowujemy kartki z wy­razami 2-, 3-, 4-, 5- i 6-literowymi – to skarby Czarownicy, które dziecko próbuje wykraść. Skarby są rozłożone w różnych miejscach w pokoju. Czarownica, czyli rodzic, rzuca dużą kostką, a dziecko liczy, ile oczek wypadło. Jeśli jedno, dziecko klaszcze. Jeśli 2, 3, 4, 5 lub 6, rozbiega się po pokoju i szuka wyrazu z taką liczbą liter. Ma na to tyle czasu, ile trwa wypowiadanie przez czarownicę tekstu: Kto szybko nie stanie, tego zjem na śniadanie. Przy ostatnim słowie dziecko zatrzymuje się, niezależnie od tego, czy znalazł wyraz, czy nie. Jeśli się poruszy, odpada z zabawy. Następnie dziecko odczytuje odnalezione wyrazy i wszyscy sprawdzają, czy występująca w nich liczba liter zgadza się z liczbą oczek na kostce. Jeżeli dziecko wybrało wyraz poprawnie, odkłada kartonik na stolik przy swoim miejscu, jeżeli źle, oddaje skarb czarownicy. Zwycięzcą zabawy zostaje ten, które zbierze najwięcej wyrazów.

Propozycje do uzupełnienia w książce:

Dla 5 – latków:

Praca z KP4.27b – budowanie wypowiedzi, doskonalenie zdolności grafomotorycznych, poszerzanie wiedzy ogólnej, szukanie wspólnych zabaw i zajęć dla dzieci z różnych stron świata.

 Praca z KP4.27a – doskonalenie sprawności manualnej, percepcji słuchowej, poszerzanie wiedzy ogólnej, dobieranie muzyki do rysunków.
Dla 6 – latków:

Praca z KP4.31a – odszukiwanie obrazków postaci na podstawie ich sylwet.
Praca z KP4.31b – odnajdywanie wspólnych cech dzieci na zdjęciach, rysowanie symboli.

„DZIECI NA ŚWIECIE”

CELE OGÓLNE: wspomaganie rozwoju intelektualnego poprzez rozmowy i dyskusje dotyczące przestrzegania praw dzieci na całym  świecie.

Na początek zapraszamy Was na małe co nieco. Wiem, że lubicie ruch przy muzyce i dlatego proponuje Wam dziś coś, co już znacie. Zapraszamy wszystkich – ruch to zdrowie!!!

https://youtu.be/ymigWt5TOV8

https://youtu.be/FP0wgVhUC9w

https://youtu.be/UYXd8REhSvA

 „Taki sam i inny” – zabawa rozwijająca poczucie własnej wartości. Do zabawy zapraszamy rodzeństwo i wszystkich członków rodziny (niech nas będzie więcej). Dzieci siedzą w kręgu. Osoba prowadząca zabawę – może to być rodzic wydaje po kolei polecenia, np.:

Wstań i dotknij wszystkich dzieci, które mają na sobie coś czerwonego.
Dotknij każdego, kto jest dziewczynką/chłopcem.
Dotknij każdego, kto ma włosy takiego samego koloru jak ty.

W podsumowaniu zabawy kierujemy uwagę dzieci na to, co wszyscy mają wspólnego, a co powoduje, że dana osoba jest wyjątkowa. Pomagamy dzieciom zrozumieć, że wiele z nich ma cechy i upodobania wspólne z ich własnymi.

Dzieci świata” – słuchanie wiersza Wincentego Fabera. W trakcie czytania tekstu rodzic na mapie lub globusie pokazuje dziecku miejsca na mapie świata, z których pochodzą bohaterowie wiersza.

„Dzieci świata”
Wincenty Faber

W Afryce w szkole na lekcji,
Śmiała się dzieci gromada,
Gdy im mówił malutki Gwinejczyk,
Że gdzieś na świecie śnieg pada.
A jego rówieśnik Eskimos,

Też w szkole w chłodnej Grenlandii,
Nie uwierzył, że są na świecie
Gorące pustynie i palmy.
Afryki ani Grenlandii

My także jak dotąd nie znamy,
A jednak wierzymy w lodowce,
W gorące pustynie, w banany.

I dzieciom z całego świata,
chcemy ręce uścisnąć mocno
i wierzymy, że dzielni z nich ludzie,
jak i z nas samych wyrosną.

Po lekturze wiersza rozmawiamy z dzieckiem na temat jego treści. Zadajemy pytania: Z czego śmiały się afrykańskie dzieci i dlaczego? Gdzie mieszkają Eskimosi? Zwracamy uwagę, że nazwa Eskimos obecnie uchodzi za obraźliwą, zamiast niej używamy nazwy Innuit. O czym nie wiedziały dzieci w Grenlandii? Co łączy dzieci na całym świecie? Rodzic prowadzi rozmowę, zachęcając dziecko do swobodnych wypowiedzi o dzieciach z różnych zakątków Ziemi: Czy byliście kiedyś w innym kraju? Czy byliście kiedyś na innym kontynencie? Jakich ludzi tam spotkaliście? Jakie dzieci spotkaliście? Czy wszyscy mówili tym samym językiem, co wy? Co ich od was różniło? Co było podobne? Podkreślamy, że nie wszystkie kontynenty są tak samo zaludnione i że na niektórych nie mieszkają ludzie (Antarktyda).

„Dzieci z różnych stron świata” – oglądanie zdjęć przedstawiających dzieci z różnych stron świa­ta oraz ich domów, wypowiadanie się dzieci na temat wyglądu rówieśników z innych krajów. Ważne, by nie były to stereotypowe, schematyczne wyobrażenia o mieszkańcach innych krajów i kontynen­tów. Warto podkreślić, że dzieci z Afryki czy Azji, mieszkające w miastach, mają domy i ubrania po­dobne do tych, które znamy. Zadajemy pytanie: Co różni, a co łączy dzieci na całym świecie? Dzieci na podstawie zdjęć wypowiadają się na temat podobieństw i różnic w wyglądzie dzieci z różnych stron świata. Powinny zwrócić uwagę na kolor włosów, karnację, wzrost, sylwetkę, nastrój. Rodzic zadaje pytania: Dlaczego jedne dzieci są wesołe, a inne smutne? Jak możemy pomóc tym, które wyglądają na smutne? Z jakich krajów mogą pochodzić te dzieci? Możemy podać krótką informację, np.: Wiele dzieci mieszka w krajach biednych. Muszą pracować, aby pomóc rodzicom w utrzymaniu rodziny. W Ameryce Południowej dzieci pracują w kopalniach, pchają ciężkie wózki załadowane węglem. Mali Afrykanie najczęściej spędzają czas na pastwiskach, pasąc bydło. Dzieci wymieniają różne sposoby pomocy niektórym dzieciom z biednych rejonów świata (kupowanie produktów ze spe­cjalnym znaczkiem, akcje charytatywne, zbieranie darów itp.).

foto543e39c270d84 zestaw-puzzli-dzieci-swiata
Peru-www.inafarawayland.com-Marta-Kulesza-1024x645Gabon-Robert-Gondek-www.szczytyafryki.pl_-1024x683

 

Nepal-justyna-bronowska-www.tuptam.wordpress.com_-1024x683

Zachęcam do wejścia na stronę internetową (link poniżej)  będą tam pomocne materiały, które ułatwią dzieciom zrozumienie tematu i odróżnienie dzieci z innych stron świata od ich samych:

https://kolemsietoczy.pl/fotografie-dzieci-ze-100-krajow-swiata-dzien-dziecka/
i  skorzystanie z prezentacji multimedialnej: Prezentacja DZIECI ŚWIATA

Propozycje do uzupełnienia w książce:

Dla 5 – latków:

Praca z KP4.26b – wykonanie kart pracy na temat samego siebie, dzielenie się z innymi informacjami o sobie. Dzieci wykonują kartę pracy, która stanie się wstępem do zajęć. Następnie opowiadają o sobie na podstawie rysunków i informacji, które w niej zawarły.

Dla 6 – latków:

Praca z KP4.30a – uzupełnianie ilustracji nalepkami, rozmowa na temat praw dziecka.

Praca z KP4.30b – uzupełnianie tabeli nalepkami, czytanie zdań z poznanych liter, zapisywanie i obliczanie działania.

Troska o dziecko jest pierwszym i podstawowym sprawdzianem stosunku człowieka do człowieka – Jan Paweł II

„WSZYSTKIE DZIECI NASZE SĄ”

b3a7e21e2378bd02eba91005e1343042

Na dobry początek dnia pragniemy wszystkim dzieciom tym małym i tym dużym złożyć życzenia z okazji „Dnia dziecka”:

unnamed (2)

Wita Was słoneczny ranek,
tyle dzisiaj niespodzianek,
tyle przygód czeka nas.
Pierwszy czerwca! Wstawać czas!
Dzisiaj święto wszystkich dzieci –
to szczególny dla nas dzień.
Jasne złote słonko świeci,
spoza chmur uśmiecha się.
Dzisiaj święto wszystkich dzieci
Niech nam pięknie słońce świeci
Wszyscy śmieją się od rana
Każda buzia roześmiana
Czar zabawy dziś panuje
Każde serce się raduje. 
Oj! Jak ptaszki dziś śpiewają
Tak życzenia Wam składają:
Pani Ania i Pani Edytka

unnamed (3)

Posłuchajcie piosenki Majki Jeżowskiej „Wszystkie dzieci nasze są” i spróbujcie razem zaśpiewać:

Ach, co za smutas leje łzy
lalki w płacz, misiek zły
o, już się śmieje, nosek mu drży,
deszczyk był a teraz wyschły łzy.
Niebo rozjaśnia się samo
mały uśmiech, jak tęcza,
już dobrze, mamo!

Wszystkie dzieci nasze są:
Basia, Michael, Małgosia, John,
na serca dnie mają swój dom,
uchyl im serce jak drzwi.
Wszystkie dzieci nasze są:
Borys, Wojtek, Marysia, Tom,
niech małe sny spełnią się dziś,
wyśpiewaj marzenia, a świat
będzie nasz!

Choć nie rozumiem mowy twej
czytam lęk, czytam śmiech.
Nuty nie kłamią, zbuduj z nich klucz,
otwórz nim nieśmiałość naszych słów.
Ważny jest serca alfabet,
ciepły uśmiech, jak słownik,
jesteśmy razem!

Wszystkie dzieci nasze są:
Basia, Michael, Małgosia, John,
na serca dnie mają swój dom,
uchyl im serce jak drzwi.

Nie jesteś sam,
nasza piosenka ciągnie za rękaw,
podaj mi dłoń i z nami stań
nie ma dziś granic nasz dom

Wszystkie dzieci nasze są:
Basia, Michael, Małgosia, John,
na serca dnie mają swój dom,
uchyl im serce jak drzwi.
Wszystkie dzieci nasze są:
Borys, Wojtek, Marysia, Tom,
niech małe sny spełnią się dziś,
wyśpiewaj marzenia, a świat
będzie nasz!

Będzie nasz,
wyśpiewaj marzenia, a świat
będzie nasz
wyśpiewaj marzenia, a świat
będzie nasz

 „Kłębek przyjaźni” – zabawa integrująca. Dziecko podają kłębek włóczki rodzicowi lub innemu członkowi rodziny. Dziecko trzymając kłębek, mówi o swoich marzeniach, rozpoczynając zdanie: Moim marzeniem jest… Dziecko podaje włóczkę rodzicowi, który również odpowiada o swoich marzeniach. Kłębek włóczki wraca do dziecka i teraz dziecko opowiada o swoich upodobaniach, rozpoczynając zdanie: Najbardziej lubię… (rodzic też mówi o swoich upodobaniach).

„Piosenka o prawach dziecka” – wysłuchanie piosenki. Zapraszamy dziecko do uważnego słuchania utworu: Za chwilę posłuchamy piosenki, która mówi nam o prawach dzieci na całym świecie. Poproszę was, żebyście podczas słuchania postarali się zapamiętać, o jakich prawach dziecka śpiewają dzieci w piosence.

„Piosenka o prawach dziecka”
sł. i muz. Jerzy Kobyliński

Mam prawo żyć,
Mam prawo być sobą,
Czuć się bezpiecznie, wolną być osobą.
Mam prawo kochać i kochanym być,
Nie można mnie krzywdzić, poniżać i bić.
Mogę się śmiać,
Może się dziać pięknie,
Pragnę być zdrowy, rosnąć w swoim tempie.
Mam prawo wybrać sam przyjaciół swych,
Nie można mnie zmuszać do uczynków złych.

Ref.: Dziecka prawa poważna sprawa, Dziecka prawa to nie zabawa.

Mam prawo śnić, mam prawo być inny,
Mogę być słabszy, lecz nie czuć się winny.
Mam prawo śpiewać głośno, kiedy chcę,
Mam prawo płakać cicho, gdy mi źle.

Ref.: Dziecka prawa poważna sprawa, Dziecka prawa to nie zabawa.

Prosimy dzieci, by opowiedziały, o czym jest piosenka, o jakich prawach dziecka jest w niej mowa.

„Prawda – nieprawda” – zabawa ćwicząca logiczne myślenie. Rodzic wypowiada różne zdania. Jeśli zdaniem dziecka zdanie jest prawdziwe, klaszcze, jeśli nieprawdziwe – tupie nogami. Przykładowe zdania:

Nikt nie może mnie zmuszać do robienia złych rzeczy.
Mogę zmusić kolegę, żeby grał ze mną w piłkę.
Nikt nie może czytać moich listów bez pozwolenia.
Mogę bawić się tylko z kolegami, których wybierze (imię dziecka).
Mogę uczyć się wszystkiego, co mnie zaciekawi.
Mam prawo do tajemnic i własnego zdania.
Mogę bawić się tylko z koleżankami, które wybierze (imię dziecka).
Nikt nie może mnie poniżać, krzywdzić i bić.

Propozycje do uzupełnienia w książce:

Dla 5 – latków:

 Praca z KP4.26a – wypełnienie i omówienie kart wypełnionych przez dzieci na swój temat, doskonalenie zdolności grafomotorycznych, budowanie wypowiedzi.

Praca z KP4.25 – doskonalenie percepcji wzrokowej i zdolności grafomotorycznych, kodowanie.

Dla 6 – latków:

Praca z KP4.29a – dopasowywanie treści przeczytanej przez nauczyciela do obrazka:

  1. prawo do wychowania w rodzinie,
  2. prawo do ochrony przed przemocą,
  3. prawo do zabawy i wypoczynku,
  4. prawo do wyrażania własnych poglądów,
  5. prawo do opieki zdrowotnej,
  6. pra­wo do edukacji.

 Praca z KP4.29b – odczytywanie krótkich zdań, łączenie ich z odpowiednimi obrazkami, rysowanie swoich obowiązków w domu i podczas zajęć.

I jeszcze raz:

unnamed

Zamierzenia wychowawczo – dydaktyczne na miesiąc czerwiec w grupie „SMERFY”:

  • zapoznanie dzieci z uniwersalnymi prawami i obowiązkami dzieci na całym świecie; rozpoznawanie i identyfikowanie symboli graficznych; doskonalenie umiejętności przeliczania słów w zdaniach; doskonalenie umiejętności czytania;
  • wspomaganie rozwoju intelektualnego poprzez rozmowy i dyskusje dotyczące przestrzegania praw dzieci na całym świecie;
  • kształtowanie rozwoju poznawczego poprzez samodzielne wyszukiwanie informacji na temat różnic i podobieństw rówieśników w różnych krajach;
  • rozwijanie fantazji i wyobraźni; rozwijanie zdolności językowych poprzez tworzenie rymów do słów; doskonalenie umiejętności matematycznych poprzez rysowanie symetrycznych figur;
  • poszerzanie zasobu słownictwa, rozwijanie koordynacji wzrokowo-ruchowej poprzez zabawy ruchowe, rozwijanie kompetencji społecznych;
  • rozwijanie kompetencji matematycznych poprzez wprowadzenie znaku „–”;
  • doskonalenie umiejętności rozpoznawania kontynentów na mapie; tworzenie kolekcji zwierząt na podstawie mapy świata, rozwijanie umiejętności matematycznych poprzez posługiwanie się modelami monet i banknotów;
  • wdrażanie do samodzielnego poszukiwania informacji o zwierzętach w różnych źródłach (książki, ilustracje, albumy); rozwijanie kompetencji językowych poprzez analizę i syntezę głosek w słowach; określanie głoski w nagłosie i wygłosie słów o prostej budowie fonetycznej;
  • poznanie zasad bezpiecznego poruszania się po lesie; wspomaganie rozwoju intelektualnego poprzez przyporządkowanie ilustracji usłyszanym dźwiękom;
  • utrwalenie zasad bezpieczeństwa podczas kontaktu z nieznajomymi zwierzętami; poszerzanie zasobu słownictwa o pojęcia związane z pierwszą pomocą;
  • rozwijanie kompetencji językowych poprzez wdrażanie do rozumienia żartów słownych  i obrazkowych;
  • utrwalanie zasad bezpiecznego zachowania się podczas burzy, ćwiczenie umiejętności matematycznych poprzez odtwarzanie treści opowiadań ilustrowanych, wspomaganie rozwoju umysłowego poprzez eksperymentowanie, sprawdzanie i weryfikowanie hipotez;
  • wspomaganie rozwoju umysłowego poprzez eksperymentowanie, sprawdzanie i weryfikowanie hipotez; rozwijanie spostrzegania wzrokowego poprzez uzupełnianie ilustracji według podanego wzoru;
  • wspomaganie umiejętności matematycznych rytmicznych poprzez stosowanie nazw dni tygodnia; tworzenie kalendarza letniej pogody; doskonalenie umiejętności różnicowania samogłosek i spółgłosek;
  • kształtowanie wrażliwości estetycznej poprzez kontakt z dziełami malarskimi; doskonalenie umiejętności określania kierunków na kartce papieru; rozwijanie kompetencji językowych poprzez analizę i syntezę głosek w słowach;
  • utrwalenie zasad bezpieczeństwa, w tym bezpiecznego poruszania się po szlakach turystycznych;
  • określanie głoski w nagłosie i wygłosie słów związanych z morzem, tworzenie łańcucha skojarzeń językowych;
  • utrwalenie zasad bezpiecznego zachowania się nad wodą, w lesie, w górach; wdrażanie do rozpoznawania symboli i znaków oraz podawania ich nazw;
  • przygotowanie do rozstania z przedszkolem i przedszkolnymi przyjaciółmi; wskazanie sposobów na podtrzymanie kontaktu z przyjaciółmi z grupy;
  • rozwijanie koordynacji wzrokowo-ruchowej poprzez zabawy ruchowe; dzielenie się z innymi swoimi planami wakacyjnymi.

 „PIKNIK RODZINNY”

Cele ogólne: rozwijanie wrażliwości emocjonalnej – obdarowywanie innych; doskonalenie umiejętności mówienia o emocjach i wypowiadania się; rozwijanie wrażliwości estetycznej.

„Jedziemy z rodzicami na wycieczkę” – rozpoznawanie głosek w słowach. Rodzic trzyma w dłoni plecak, do którego trzeba włożyć przedmioty potrzebne na wycieczce. Dziecko może zabrać tylko rzeczy, których nazwy rozpoczynają się na pierwszą literą jego imienia. Musi też powiedzieć, dlaczego wybrało taki, a nie inny przedmiot. Np. Basia powie: Zabieram na wycieczkę bułkę, bo mogę zgłodnieć; Krzyś: Zabieram klocki, żeby się nie nudzić w razie deszczu. Żeby ułatwić dziecku zabawę może rozpocząć rodzic.

„Piknik z rodziną” – wypowiedzi na dany temat, pokazujemy dziecku zdjęcie rodziny na pikniku. Pytamy, co przedstawia zdjęcie oraz do czego służą przedstawione na nim elementy.  Rozmawiamy o tym, co warto zabrać na piknik, korzystając z własnych doświadczeń. Podsumowując wypowiedzi dziecka zwracamy uwagę na zasady bezpieczeństwa podczas pikniku – pilnowanie się rodziny, jedzenie i picie tylko produktów polecanych przez rodzinę, zrywanie owoców tylko za zgodą rodziców, zachowanie bezpiecznej odległości podczas kontaktu ze zwierzętami, używanie kremu z filtrem, noszenie nakrycia głowy

Obrazek rodziny

„Co mam w koszu?” – zabawa sensoryczna, ukrywamy w koszu przedmioty i produkty, które można zabrać na piknik, np. jabłko, gruszkę, kubek, papierowe talerzyki. Zadaniem dziecka jest rozpoznanie ich za pomocą dotyku i opowiedzenie, jakie cechy ma dany przedmiot. Zabawę można również poprowadzić z wykorzystaniem słownictwa języka obcego, np. angielskiego (miękki – soft, twardy – hard, długi – long, krótki – short, duży – big, mały – little itp.).

„Przygody na pikniku” – zabawa matematyczna. Rozdajemy dziecku liczmany, np. nakrętki po napojach. Następnie wyciągamy z kosza z poprzedniej zabawy po jednej rzeczy i układamy zadanie na jej temat, np.: Na piknik zabrałam 3 jabłka. Moja koleżanka przyniosła jeszcze 2 jabłka. Ile mamy razem jabłek? Dziecko układa liczmany, dodaje i odejmuje w zakresie 10.

„Letni piknik” – zabawa dydaktyczna. Rozkładamy na dywanie koc. Na nim kładziemy kosz piknikowy, a obok niego na jednorazowych talerzykach różne skarby wiosenno – letnie: owoce, zioła, trawę, gałązki, patyczki, sztuczne owady (biedronki, mrówki) itp. Zapraszamy dziecko do stworzenia z nich na swoich talerzykach różnych obrazów i kompozycji. Ważna jest pomysłowość i kreatywność dziecka.

„Zróbmy sobie piknik” – piosenka, którą można wykorzystać podczas zabawy „Letni piknik”:

https://www.youtube.com/watch?v=h8dAIw1zGnE

„Kocham swoją rodzinę, ponieważ…” – tworzenie słoika z serduszkami, doskonalenie umiejętności wyrażania uczuć, emocji. Dajemy dziecku słoiki. Dziecko wycina z czerwonego papieru serduszka. Na każdym serduszku zapisuje lub rysuje, za co kocha swoją rodzinę. Mogą to być pojedyncze słowa (także zapisane z pomocą rodzica lub innego członka rodziny) czy obrazki lub całe ilustracje. Mogą to być skojarzenia z własną rodziną, czynności, które dziecko lubi wykonywać z najbliższymi. Dziecko wrzuca serduszka do słoików, które mogą być prezentem dla rodziców. Można ozdobić je czerwoną wstążką lub rafią, a na nakrętkach nakleić jedno z serduszek.

„Czerwony jak serce” – wymienienie kolorowych obiektów, zabawa ruchowo – językowa z piłką, poszerzanie słownika. Rodzic rzuca piłkę do dziecka. Mówi przy tym: Czerwony jak…. Dziecko łapie piłkę podaje przykłady kolejnych czerwonych przedmiotów. Przykłady nie mogą się powtarzać. Zabawę prowadzimy w obu kierunkach: rodzic do dziecka i dziecko do rodzica.

Propozycje do uzupełnienia w książce:

Dla 5 – latków:
Praca z KP4.24b – doskonalenie zdolności grafomotorycznych i percepcji wzrokowej, odwzorowywanie, budowanie wypowiedzi.

„BRAT I SIOSTRA”

 

CELE OGÓLNE: utrwalenie nazewnictwa związanego z relacjami w rodzinie: rodzice, rodzeństwo, dziadkowie, krewni itp.; rozwijanie umiejętności matematycznych poprzez określanie lewej i prawej strony w przestrzeni w odniesieniu do własnego ciała i innych obiektów.

„Moje rodzeństwo” – prosimy dziecko, żeby opowiedziało o swoim rodzeństwie (jeśli je mają) i o tym, co lubią z nimi robić. Jeśli dziecko jest jedynakiem, może porozmawiać o bohaterach bajek, w których występuje rodzeństwo lub o kuzynostwie. Może zaproponować przykładowe pytania, z których dziecko może skorzystać podczas rozmowy:

Czy masz rodzeństwo starsze, czy młodsze?
Czy masz brata, czy siostrę?
Jak oni mają na imię?
Za co lubisz swoje rodzeństwo?
Czy chętnie się bawisz ze swoim rodzeństwem?
Jakie są wasze ulubione wspólne zabawy?
Czy czasem denerwujesz się na swoje rodzeństwo?
Co najczęściej jest powodem konfliktów?

 „Rodzina” – opowiadanie ilustrowane ruchem. Prosimy dziecko o wysłuchanie tekstu. Za każdym razem, gdy usłyszy słowo brat – robi przysiad. Kiedy pojawi się słowo siostra –podskakuje. Ponadto, stara się wykonywać wszystkie ruchy opowiedziane przez rodzica w opowiadaniu.

Pewnego dnia rodzeństwo – brat i siostra – wybrało się na spacer do parku. Wyszli ze swego domu i zrobili 3 kroki do przodu (dziecko przesuwa się do przodu, robiąc trzy kroki). Następnie brat zauważył ślimaka na liściu akacji i cofnął się o jeden krok. Siostra z kolei usłyszała szelest w gałązkach bzu i przesunęła się o dwa kroki w lewo. Oddzielili się od siebie. Co muszą teraz zrobić brat i siostra, żeby się spotkać? Ile kroków i w którą stronę muszą wykonać? Dziecko szuka rozwiązania, sprawdza jego poprawność, rodzic kontynuuje. Udało się! Brat z siostrą wspólnie wędrują do parku. Zrobili pięć kroków do przodu i trzy kroki w prawo. Siostra zauważyła nadchodzącą babcię i zrobiła jeszcze dwa kroki do przodu. Brat dołączył do niej, ale szedł inną drogą, więc wykonał dwa kroki w lewo i kolejne dwa kroki do przodu…

 „Maskotki” – praca plastyczna, wykonywanie maskotki dla brata, siostry lub rodziców. Dziecko wykorzystuje różne materiały: skarpetki, włóczki, kolorowe guziki, kolorowy papier lub materiał, klej, wstążeczki, wata do wypełnienia skarpetki. Prosimy dziecko, by wypełniło skarpetkę watą. Z włóczki o dowolnym kolorze dziecko zrobi czuprynkę stworka i przykleja ją do skarpety. Może związać włoski wstążką. Przykleja oczy z guzików. Z kolorowego materiału (papieru) wycina buźkę. Ozdabia maskotkę według wła­snego pomysłu. Tak przygotowane maskotki można wykorzystać jako pacynki w teatrzyku.

„Zabiorę brata na koniec świata” – akompaniament do piosenki. Zapraszamy dziecko do wspólnego wysłuchania piosenki.

Zabiorę brata
sł. Ewa Chotomska, muz. Krzysztof Marzec

Ten mały to mój starszy brat,
On zawsze bardzo mało jadł,
Marudzi już od rana,
Bo nie chce jeść śniadania.
Więc martwi się rodzina,
Że ma „niejadka” syna.
Przepadam wprost za bratem,
I straszę czasem tatę.

Ref.: Zabiorę brata na koniec świata, Znajdziemy wyspę jak Robinson. Zabiorę brata na koniec świata, Tam zbudujemy wspólny dom.

W szałasie będzie można spać
I pomarańcze z drzewa rwać,
Codziennie jeść banany,
U stóp wspaniałej liany.
A mleko pić z kokosa,
Co rośnie koło nosa.
Nie będzie nikt narzekał,
Że nie pijemy mleka.

Ref.: Zabiorę brata na koniec świata…

Wakacje będą cały rok,
Gorąca plaża już o krok,
Powietrze, słońce, woda,
Beztroska i wygoda.
A jeśli za rodziną
Na wyspie zatęsknimy,
Wyślemy list w butelce,
Do siebie zaprosimy.

Ref.: Zabiorę brata na koniec świata…

https://www.youtube.com/watch?v=rP2YIEmmXjU

Dziecko uczy się tekstu refrenu na pamięć. Następnie prosimy, by opowiedziało, dokąd chciałyby zabrać swoje rodzeństwo (prawdziwe lub wymyślone), co by tam robiły.

Propozycje do uzupełnienia w książce:

 Dla 6 – latków:

Praca z KP4.26a – odszukiwanie osób na fotografii na podstawie przeczytanych zdań oraz tekstu przeczytanego przez N.: Ciocia Julki stoi z lewej strony mamy Julki. Siostra Julki jest ubrana na zie­lono. Babcia Julki stoi z lewej strony cioci.
Praca z KP4.26b – rozpoznawanie emocji, wymyślanie rozwiązań konfliktów pomiędzy rodzeń­stwem, kontynuowanie rytmów.
Praca z KP4.28a – kącik grafomotoryczny, pisanie po śladzie nazw członków rodziny.

„W KSIĘGARNI”

CELE OGÓLNE: rozwijanie kompetencji poznawczych poprzez posługiwanie się modelami monet i banknotów; zapoznanie z pracą drukarza.

Na zakończenie tygodnia proponuję wam jeszcze raz trochę poćwiczyć układy taneczne z poprzednich dni. Przypomnijmy je sobie. Zaproście rodziców do wspólnego tańca.
Życzę wspaniałej zabawy.

https://www.youtube.com/watch?v=ymigWt5TOV8
https://www.youtube.com/watch?v=FP0wgVhUC9w
https://www.youtube.com/watch?v=UYXd8REhSvA
https://www.youtube.com/watch?v=RCgtcEz6SGk
https://www.youtube.com/watch?v=m-13-WFz7K8
https://www.youtube.com/watch?v=Fwkfkom7FDM&list=RDm-13-WFz7K8&index=2
https://www.youtube.com/watch?v=TI-Thsr9VFA&list=RDm-13-WFz7K8&index=5

Zachęcamy dziecko do wspólnego wysłuchania wiersza. Prosimy, by zapamiętało, o czym, zdaniem autorki wiersza, opowiadają książki.

„Wieki skarb”
Barbara Stefania Kossuth

Mam przyjaciela – wielki skarb,
największą radość w świecie.
Któż to? Aha, nie powiem, nie…
Z łatwością odgadniecie.
Chciałbym z nim przebyć cały dzień,
lecz mi nie daje niania.
– Ej, Jurku, chodź, na spacer czas,
dość tego już czytania.
Tak, książka to przyjaciel mój –
przyjaciel prawie żywy.

On opowiada cudów moc,
o świecie prawi dziwy.
O górach, morzach niesie wieść,
o naszej własnej ziemi,
wypowie wiersz lub cudną baśń –
czym? – Literkami swymi.
Więc cieszę się, że książkę mam.
Och, czytać pragnę wiele!
Nie niszczę ich, bo książki me –
najlepsi przyjaciele.

Następnie prosimy, by dziecko przypomniało, czego – zdaniem autorki – można dowiedzieć         się z książek.

Jakie inne informacje możecie znaleźć w swoich ulubionych książkach?
Co oznacza sformułowanie „książka moim przyjacielem”?
Czy autorka miała na myśli takiego przyjaciela, z którym można się bawić,                    biegać, wyjeżdżać?

 „Ćwiczymy pamięć” – proponujemy dziecku naukę wybranej strofy wiersza. Możemy jeszcze zaproponować naukę całego wiersza lub tylko części, w zależności od możliwości dziecka.  Powtarzamy z dzieckiem ko­lejne wersy wiersza, za każdym razem w specjalny sposób, np. wysokim głosem, grubym, niskim, sło­wami podzielonymi na sylaby, śpiewając itp. Kiedy dziecko powtórzy wybrany fragment dwukrotnie, możemy zaproponować zabawę „Głuchy telefon” – przekazywanie szeptem na ucho wers po wersie całego wiersza. Jako podsumowanie dziecko może spróbować powiedzieć cały wiersz (lub jego wybra­ną część, w zależności od wcześniejszej decyzji), stojąc i delikatnie wytupując rytm.

 „Ile kosztuje ta książka” – zabawa tematyczna w księgarnię z wykorzystaniem modeli monet i banknotów. Przygotowujmy cztery stoiska z książkami, na każdym z nich prezentujemy jeden rodzaj książek, np. kolorowanki, albumy, książki z obrazkami i komiksy. Ważne, by książki z jednego stoiska miały charakterystyczne cechy wspólne. Każdy rodzaj książek ma inną cenę, np. 5 zł, 7 zł, 10 zł, 20 zł. Dziecko otrzymuje banknoty i monety. Rodzic jest księgarzem. Zadaniem dziecka jest kupić co najmniej trzy książki w dowolnych cenach. Ważne, by zostało mu jak najmniej pieniędzy. Nie można zmieniać cen książek podczas trans­akcji. Po zakupach dziecko pokazuje książki i opowiada, co sprawiło mu trudność, a co było przyjemne podczas tej zabawy.

Na zakończenie obejrzyjcie filmik o pracy w księgarni. https://www.youtube.com/watch?v=dVntYs6Cm0Q

Propozycje do uzupełnienia w książce:

Dla 5 – latków:
Praca z KP4.7a doskonalenie myślenia przyczynowo – skutkowego, poszerzanie wiedzy ogólnej.
Praca z KP 3 i KP4 – „Sprawdź, co Ci brakuje!”uzupełnianie lub dokańczanie brakujących ćwiczeń w obu książeczkach.

 Dla 6 – latków:
Praca z KP4.9a – umieszczanie nalepek z literami, odczytywanie hasła.
Praca z KP4.9b – kreślenie drogi w labiryncie, przeliczanie książek, porównywanie liczb.
Praca z KP4.10b – kącik grafomotoryczny, kolorowanie pól zgodnie z zauważoną regułą, koloro­wanie według wzoru.

„LUBIĘ CZYTAĆ – BIBLIOTEKA”

CELE OGÓLNE: kształtowanie percepcji wzrokowej i myślenia matematycznego poprzez rozpoznawanie cyfr i liczb; rozwijanie sprawności językowych.

„Ruchome napisy” – plastyczna zabawa ruchowa. Przygotowujemy litery z zestawu Alfabet w taki sposób, by dziecko mogło z nich ułożyć napisy: BAJKA i BIBLIOTEKA. Oprócz liter potrzebnych do ułożenia wyrazów należy dołożyć jeszcze inne litery. Rodzic prezentuje na tablicy napisy bajka i biblioteka, dziecko próbuje je przeczytać sylabami. Następnie zapraszamy dziecko do zabawy: Za chwilę rozłożę na dywanie wiele liter, również te, które są potrzebne do ułożenia wyrazów: bajka i biblioteka. Włączę piosenkę, przy której będziesz tańczyć w dowolny sposób. Kiedy zatrzymam muzykę, Twoim zadaniem będzie znaleźć literę, która jest potrzebna do ułożenia wyrazu i trzymać ją w ręku. Liter można szukać tylko w czasie, gdy nie gra muzyka. Gdy ponownie ją włączę, znowu zaproszę Cię do tańca. Dziecko tańczy przy piosence „Witajcie w naszej bajce”(piosenka poniżej). Można podzielić tę zabawę na dwie tury: najpierw szukajmy liter do wyrazu bajka, następnie biblioteka.

Napisy do zabawy „Ruchome napisy”

 „Podajemy sylaby” – zabawa językowa. Rodzic wypowiada dowolną sylabę, np. „baj” –       a dziecko dodaje sylabę tak, by stworzyć słowo. Można ukierunkować zabawę w taki sposób, by dziecko wymyślało jedynie tytuły baśni, imiona bohaterów itp. Na początku należy ustalić, że zabawa trwa np. trzy minuty lub pięć minut i nastawić klepsydrę albo minutnik. Po upływie tego czasu, zabawa się kończy.

„Zagadki – rymowanki” – zapraszamy dziecko do zabawy: Za chwilę powiem kilka zagadek. Odpowiedź na nie powinna rymować się z zagadką. Wszystkie zagadki dotyczą baśni, bajek i legend, które znasz. Oto zagadki:

W Krakowie mieszka wawelski smok,
co zieje ogniem przez cały… (rok).

Krasnoludek jest malutki,
tak jak wszystkie… (krasnoludki).

Kto z krasnalami w tym domku mieszka?
To jest na pewno Królewna (Śnieżka).

Kto był dobry dla Kopciuszka?
Chrzestna matka, czyli (wróżka).

Czerwony Kapturek do babci wędrował,
Lecz wilk się zaczaił, za drzewem się (schował).

Groźna Baba Jaga domek ma z piernika.
Kto ją spotka w lesie, niechaj prędko (zmyka).

Gdy kot buty dostał,
Janek księciem (został).

Rzecz to znana, całkiem pewna,
Że Pinokio powstał z (drewna).

„Jeżeli ci wesoło” – zabawa ruchowa do piosenki. Stoimy obok siebie, gestem ilustrujemy słowa piosenki.

„Jeżeli ci wesoło”
Marta Bogdanowicz

Jeżeli ci wesoło i dobrze bawisz się
Uśmiechnij się do wszystkich i zaklaszcz w ręce swe.
Jeżeli ci wesoło i dobrze bawisz się
To podnieś brwi do góry i dotknij czoło swe.
Jeżeli ci wesoło i dobrze bawisz się
To otwórz teraz usta i zamknij oczy swe.
Jeżeli ci wesoło i dobrze bawisz się
To pokaż najpierw język, a potem zęby swe.
Jeżeli ci wesoło i dobrze bawisz się
Nabierz w usta powietrza i klep policzki swe.
Jeżeli ci wesoło i dobrze bawisz się
Uśmiechnij się do wszystkich i zaklaszcz w ręce swe.

Zabawę można również przeprowadzić w języku angielskim np. na podstawie pio­senki:
„If you’re happy and you know it”.

If you’re happy and you know it
sł i muz. tradycyjne

If you’re happy and you know it,
clap your hands
If you’re happy and you know it,
clap your hands
If you’re happy and you know it,
then your face will surely show it
If you’re happy and you know it,
clap your hands.
If you’re happy and you know it,
stomp your feet.
If you’re happy and you know it,
stomp your feet.
If you’re happy and you know it,
then your face will surely show it.
If you’re happy and you know it,
stomp your feet.

If you’re happy and you know it,
shout „Hurray!” (hoo-ray!)
If you’re happy and you know it,
shout „Hurray!” (hoo-ray!)
If you’re happy and you know it,
then your face will surely show it
If you’re happy and you know it,
shout „Hurray!” (hoo-ray!)
If you’re happy and you know it,
do all three
If you’re happy and you know it,
do all three
If you’re happy and you know it,
then your face will surely show it
If you’re happy and you know it,
do all three.

https://www.youtube.com/watch?v=zbflttfKc9U

Propozycje do uzupełnienia w książce:

Dla 5 – latków:
Praca z KP4.8a – „Na półce”– klasyfikowanie książek wg pierwszej litery tytułu, doskonalenie percepcji wzrokowej.
Praca z KP4.9a – ćwiczenie spostrzegawczości, dostrzeganie różnic w obrazkach.

Dla 6 – latków:
Praca z KP4.8a – utrwalenie umiejętności przeliczania, dodawania w codziennych sytuacjach, ćwiczenie umiejętności rozpoznawania symboli monet i banknotów, doskonalenie małej motoryki.
Praca z KP4.8b – doskonalenie umiejętności czytania, rozwijanie sprawności grafomotorycznej.

„JAK POWSTAJE KSIĄŻKA?”

CELE OGÓLNE: wprowadzenie słownictwa określającego nazwy zawodów związanych z powstaniem książki: autor, redaktor, ilustrator, drukarz, wydawca itp.; rozwijanie kompetencji językowych poprzez analizę i syntezę głosek w słowach.

Mam nadzieję, że wczoraj świetnie bawiliście się przy muzyce. Może dziś też chcecie?
To zapraszam.

https://www.youtube.com/watch?v=m-13-WFz7K8

https://www.youtube.com/watch?v=Fwkfkom7FDM&list=RDm-13-WFz7K8&index=2

https://www.youtube.com/watch?v=TI-Thsr9VFA&list=RDm-13-WFz7K8&index=5

Jak powstaje książka?” – zapraszamy dziecko do uważnego słuchania utworu: Usiądź wygodnie, przygotuj uszy do słuchania i posłuchaj przygody Ady i Adama. Dzisiaj dzieci dowiedzą się, w jaki sposób powstaje papier i jak kiedyś pisano książki. Postaraj się zapamiętać jak najwięcej informacji.

 Poniżej znajduje się tekst opowiadania „Jak powstaje książka”  Macieja Bennewicz

Opowiadanie „Jak powstaje książka”

Po przeczytaniu zadajemy dziecku pytania:
 W jaki sposób Ada i Adam pomagali robić papier?
Czy to był sposób podobny do tego, którego my używaliśmy do sporządzenia papieru czerpanego?
 W jaki sposób tworzono książki przed pojawieniem się nowoczesnych drukarni?

Na podsumowanie rodzic czyta dziecku wierszyk:
Jak powstaje każda książka? Kto słuchał, odpowie.
Najpierw rodzi się w pisarza pomysłowej głowie.
Gdy redaktor w wydawnictwie tekst dobrze ogarnie,
O druk, cięcie i oprawę poprosi drukarnię.

A tutaj możecie obejrzeć film pod tytułem „Jak powstaje książka” – https://www.youtube.com/watch?v=icdV3QZb10Q

Następnie zapraszam was do zapoznanie się z nowym zawodem o nazwie drukarz. Obejrzycie krótki filmik: https://www.youtube.com/watch?v=Eipe3LR0ctE

„Polisensoryczna książeczka” – przestrzenna praca plastyczna. Zadaniem dziecka jest stworzenie książki, za pomocą której będzie mogło opowiedzieć o uczuciach, jakie towarzyszą Mu w przedszkolu lub w domu. Książka może zawierać słowa i obrazki, ale można też wykorzystać zamiast słów i obrazków, materiały i tkaniny różne w dotyku np. delikatny, pluszowy i mięciutki materiał, nasiona, patyczki, kamyki, styropian itp. –  w ten sposób stworzy się książeczkę polisensoryczną. Dziecko z pomocą rodzica zszywaczem łączy kilka kartek z bloku technicznego. Następnie z przygotowanych materiałów tworzy swoją niepowtarzalną książeczkę. Życzę udanej i owocnej pracy. Powodzenia!!!

Budowa książki

Propozycje do uzupełnienia w książce:

Dla 5 – latków:
Praca z KP4.6 – doskonalenie zdolności grafomotorycznych i percepcji wzrokowej, dekodowanie.
Praca z KP4.7b – „Moja książka”– doskonalenie twórczego myślenia i zdolności grafomotorycznych, budowanie wypowiedzi

Dla 6 – latków:

Praca z KP4.7a – doskonalenie umiejętności dodawania, ćwiczenie zapisu cyfr
Praca z KP4.7b – doskonalenie percepcji wzrokowej, rozwijanie sprawności grafomotorycznej.
Praca z KP4.10a – kącik grafomotoryczny, samodzielne pisanie liter  Z, z, f, F, pisanie wyrazów po śladzie.